Ustawa o pracy tymczasowej
W styczniu 2004 roku w życie weszła ustawa mówiąca o zatrudnianiu pracowników na okres tymczasowy. Ustawa była wyraźną zmianą w polskim prawie pracy, bowiem po wielu latach (już w 1992 roku powstały w Polsce pierwsze Agencje Pracy Tymczasowej) uregulowała ona zjawisko pracy tymczasowej.
Oczywiście jak to bywa z wieloma innowacjami, tak i ustawa o pracy tymczasowej posiada pewne wyraźne minusy, z których najważniejszym jest punkt mówiący o ograniczeniu okresu zatrudnienia pracownika tymczasowego u jednego pracodawcy – obecnie może być to termin dwunastu miesięcy w ciągu trzech lat. Zapis ten wydaje się szczególnie niekorzystny dla pracowników tymczasowych, ponieważ pracodawcy z powodu braku środków finansowych na zatrudnienie stałego pracownika wolą zatrudnić pracownika tymczasowego. Niestety po maksymalnym okresie zatrudnienia takiego pracownika, są zmuszeni zwolnić go, zamiast zaproponować mu stałe zatrudnienie (a punkt ten w ustawie zakładał właściwie odwrotne skutki).
Praca tymczasowa jest jedną z najskuteczniejszych form walki z bezrobociem w Polsce (tak było przynajmniej do roku 2004). Niestety w dobie wielkiego kryzysu, który coraz dotkliwiej dotyka Polskę i ta forma zatrudnienia przestaje cieszyć się popularnością. Pracodawcy bowiem wolą przyjmować do swoich firm stażystów lub praktykantów, którzy niestety stali się od tej pory tanią siłą roboczą, bowiem owszem zdobywają oni doświadczenie na danym stanowisku, ale nie mogą liczyć na stałe zatrudnienie w danej firmie, a wynagrodzenie za wykonywaną pracę jest rzadkością.